New concertprograms, 2013-2014 online now, Dutch only
maandag 11 juni 2012
Programma's '13-'14
Ties' nieuwe concertprogramma's met Hans Eijsackers, EnAccord en Niels Bijl
2013-2014
'Jazz we can!'
Klassieke kamermuziek vermengd met jazzen improvisatie. Jazz- en klassieke componisten die uitstapjeswaagden naar de 'andere' kant: George Gershwin, Ervin Schulhof,Martin Fondse, Tony Overwater, Edison Denisow, André Jolivet eneigen composities!
De saxofoon staat vooral bekend als'jazz instrument'. Ondertussen won Ties Mellema de NederlandseMuziekprijs, de hoogste prijs die een Nederlands klassiek musicus kanontvangen. Maar al sinds zijn eerste noten bestaat er geenscheidslijn tussen verschillende stijlen muziek voor Ties. Toen Tiesen Hans gingen samenspelen bleek Hans er precies hetzelfde over tedenken. Hun handelsmerk is inmiddels de improvisatie geworden, diezij tussen uitgeschreven klassieke werken zetten.
'Romantic Sax'
De saxofoon is een typisch product vanniet alleen de industriële revolutie, maar ook vooral van deromantiek. Het is gemaakt om lange uitgesponnen lijnen te kunnenspelen met veel kleur en gevoel. Adolphe Sax had een visie, en Tiesen Hans geven hier vorm aan in een geheel romantisch programma voorsaxofoon en piano. En als vanouds zullen zij hun eigen muzikalecommentaar geven in de vorm van ter plekke bedachte improvisaties.
Romantische sonates van o.a. vanBrahms, Rachmaninov, Schumann enBeethoven.
'Minimal Ties'
TiesMellema, solo saxofoons
optioneel met Niels Bijl,saxofoons
Minimal music highlights uit het saxofoonrepertoire.Oude krakers, en hedendaagse minimal music.
Terry Riley -Dorian Reeds
Philip Glass - Gradus
Ties Mellema - MinimalImpro
Ian Wilson - Ondes Ombragées
(voor saxofoon en LIVErecorded tape)
Eduardo Marturet - Canto Llano
(vor saxofoon entape delay)
Met Niels Bijl, saxofoons
Marc Mellitis -Black
voor twee baritonsaxofoons
Philip Glass, Music in theShape of a Square
voor twee sopraansaxofoons
'Shadows', TiesMellema, solo saxofoons
Een poëtisch programma rondom de IerIan Wilson en zijn Ondes Ombragées, een werk waarin de saxofonistzichzelf in de eerste helft opneemt en in de tweede helft metzichzelf samenspeelt. Het programma heeft een prachtige balans enafwisseling door het subtiele gebruik van elektronica.
'Shadows'is een continue zoektocht van Ties Mellema om het publiek mee tenemen in zijn muzikale wereld. Ties is voortdurend op zoek naarnieuwe stukken en klanken (bijvoorbeeld door het subtiele gebruik vanelektronica). Bovendien zijn er altijd componisten aan het schrijvenvoor deze veelzijdige muzikant. Elk concert neemt een unieke plaatsin in de ontwikkeling van Ties als muzikant en saxofonist.
Elkprogramma wordt afgestemd op de ruimte waarin het concert zalplaatsvinden. Bij voorkeur wordt de ruimte op een niet conventionelewijze gebruikt.
Er zijn twee constanten: de Ierse componist IanWilson en Johann Sebastian Bach (Cellosuite no. 3 of de Partita BWV1013)
Voorbeeldprogramma:
Eduardo Marturet (1953) -Canto Llano
voor saxofoon en tape delay
Ian Wilson (1964) -Ondes Ombragées
voor saxofoon en LIVE recording enplay-back
Luciano Berio (1925-2003) - Sequenza VIIb
voorsolosaxofoon
Johann Sebastian Bach (1685-1750) - Cellosuite no. 1,3 en/of Partita (orig. fluit)
voor saxofoon
Jorrit Dijkstra –Grapevine Loop, gescrheven voor Ties Mellema
voor saxofoon enelektronica
Maarten Ornstein - Leap Frog (2011), geschreven voorTies Mellema
voor saxofoon en elektronica
'Princepiration'
TiesMellema, saxen
En Accord, strijkkwartet
Wilmar de Visser,contrabas
Jorinde Keesmaat,regie
Een programma datzijn premiere beleefde in het Concertgebouw in de serie Tracks in2012. Het concert werd lovend ontvangen en was een razend succes.Reden om er mee door te gaan voor Ties, EnAccord, Wilmar en Jorinde.De insteek is een programma dat als rode draad de muziek en depersoon Prince heeft.
Hedendaagsecomponisten (David Dramm,Maarten van Norden, Jorrit Dijkstra,e.a.) schreven op Prince geïnspireerd werk, veelal groovend, funkyen melodisch, dat wordt afgewisseld met klassieke muziek waarbij eenduidelijke link is naar de muziek van Prince.
De doelgroep vandit programma zijn: Prince fans met een open vizier (een pleonasme!),jonge muziekliefhebbers die de stijfheid van het klassieke concertmaar moeilijk wennen vinden en muziekliefhebbers in het algemeen.
De muzikantenmaken tijdens het concert gebruik van de ruimte en lichten allesinformeel toe. Ook is er enthousiaste interactie met het publiek opverschillende informele manieren.
Meerover Princepiration:
Alssaxofonist is Ties Mellema gewend allerlei stijlen te spelen tijdenszijn concerten. Eén stijl die nog nauwelijks aan bod kwam in zijncarrière, sinds het conservatorium, is de popmuziek. Alhoewel dezemuziek een wezenlijk deel uitmaakt van Mellema's muzikaleontwikkeling als puber. De belangrijkste popartiest gedurendeMellema's puberteit was Prince, de plotselinge afwisseling vanstijlen, per album per nummer….ook nu Mellema al lang geen pubermeer is, blijft de fascinatie voor deze grootheid. Volgens Mellemadoen de composities van Prince niet onder voor menig klassiek werk.
_____________________________________
Enkele citaten over over Ties Mellema:
""Een warm pleidooi om uwprogrammering eens af te stoffen. Als u daarvoor openstaat: eenaanrader!"" en ""Indrukwekkend"", ""een mooien integer getuigenis"", ""...tegelijk virtuoze en poëtischeconcert"", ""meeslepend"", ""…net zoals hij deandere composities zorgvuldig en met humor van toelichting voorzag.""en ""grote overtuigingskracht"".
(Stichting Muziekkamer Assen)
""Ties en Hans hebben inNieuwkoop een bijzonder concert gegeven. Opvallend was de sfeer dieTies weet op te roepen, die niet alleen voortkomt uit zijn charmantepersoonlijkheid en het contact dat hij snel weet te maken met hetpubliek. Deze sfeer komt met name voort uit zijn beheersing van hetinstrument en zijn communicatief spel. Zijn repertoirekeuze isverfrissend en het lukt hem het publiek op meeslepende wijze in zijnklankwereld te betrekken. Hans is daarbij onmisbaar alsondersteunende partner. Het publiek in Nieuwkoop was gefascineerddoor het prachtige saxofoonspel met zijn oneindige klankkleuren enmogelijkheden.""
(Stichting Kamermuziek in Nieuwkoop)
“Hij is een fenomenaal saxofonist,die de zaal niet alleen vult met zijn prachtige toon, maar ook dekracht van zijn muzikale persoonlijkheid”, “grote fijnzinnigheid”en “Hoe sterk ditduo op elkaar is ingespeeld bleek uit een improvisatie die volgens depianist leidde naar plekken waar ze samen nog nooit geweest waren.”
(EindhovensDagblad)
“Een van degrote virtuozen van dit moment.”
(DagbladTubantia)
woensdag 23 mei 2012
Embouchure
The saxophone embouchure is more about doing as little as possible.
I find myself often telling my students to do less when playing the sax. When they enter the conservatory they went through a development that usually meant they squeeze the reed, play with tight throat, and pull as many muscles as they can in their bodies. For me, playing the sax is about relaxing. Only using the muscles you need. And the good thing is that the body knows what to do. Whenever a teacher tells us how to hold our body and embouchure we start doing something. Which is good to try things out, but what happens many times is that we
keep doing this. Our learning curve should be aimed at not having to do and think about the things we learned. Things should come easy, without thinking. This will change your way studying immensely. You will study more but exit the practice studio refreshed!
vrijdag 20 april 2012
HCB
I read this Wikipedia article about Henri Cartier Bresson, see below.
Very inspiring man, even more inspiring photos. Photography has grasped like nothing before. Especially being out on the streets. Using the old school methods on a digital SLR.
Currently I am experimenting with zone focus and later on I will try hyperfocal focus, using infinity...
Tomorrow it's off to the States, I will take my camera!
Cartier-Bresson exclusively used Leica 35 mm rangefinder cameras equipped with normal 50 mm lenses or occasionally a wide-angle for landscapes.[11] He often wrapped black tape around the camera's chrome body to make it less conspicuous. With fast black and white films and sharp lenses, he was able to photograph almost by stealth to capture the events. No longer bound by a huge 4×5 press camera or an awkward medium format twin-lens reflex camera, miniature-format cameras gave Cartier-Bresson what he called ""the velvet hand [and] the hawk's eye.""[citation needed] He never photographed with flash, a practice he saw as ""[i]mpolite...like coming to a concert with a pistol in your hand.""[11]
He believed in composing his photographs in the viewfinder, not in the darkroom. He showcased this belief by having nearly all his photographs printed only at full-frame and completely free of any cropping or other darkroom manipulation.[1] Indeed, he emphasized that his prints were not cropped by insisting they include the first millimetre or so of the unexposed clear negative around the image area resulting, after printing, in a black border around the positive image.
Cartier-Bresson worked exclusively in black and white, other than a few unsuccessful attempts in color. He disliked developing or making his own prints.[1] He said: ""I've never been interested in the process of photography, never, never. Right from the beginning. For me, photography with a small camera like the Leica is an instant drawing.""[12]
He started the tradition of testing new camera lenses by taking photographs of ducks in urban parks. He never published the images but referred to them as 'my only superstition' as he considered it a 'baptism' of the lens.[13]
Cartier-Bresson is regarded as one of the art world's most unassuming personalities. He disliked publicity and exhibited a ferocious shyness since his days in hiding from the Nazis during World War II. Although he took many famous portraits, his own face was little known to the world at large (which presumably had the advantage of allowing him to work on the street in peace). He dismissed others' applications of the term ""art"" to his photographs, which he thought were merely his gut reactions to moments in time that he had happened upon.
The simultaneous recognition, in a fraction of a second, of the significance of an event as well as the precise organization of forms which gives that event its proper expression... . In photography, the smallest thing can be a great subject. The little human detail can become a leitmotif.
vrijdag 13 april 2012
St. Muziekkamer Assen raadt 'Shadows' aan
'Shadows, een soloprogramma van Ties Mellema
Download aanbeveling
dinsdag 20 maart 2012
maandag 20 februari 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)