What's Next?

Last week I played a solo concert in Splendor Amsterdam. I was quite nervous. I decided I want to go something else with my music after a period of four years of being sick and recuperating.
I played contemporary music: a quarter tone piece by Sander Germanus. An absolutely genius piece. He wrote a saxophone quartet for my former quartet, the Amstel Quartet, which we all loved. Playing this piece is one of my warmest Amstel memories. He also wrote a solo piece, which is written in what he calls micro-modes. My extraordinary Raaf Hekkema recorded the piece and you can hear it here: https://open.spotify.com/track/1QXg8kcxYjFLFpa3MFgQlc?si=sA-U32eETdSwXcvWMfsErQ Sander himself says that you shouldn't do drugs, but listen to his music instead. And it is true. This music creates a sort of surreal atmosphere in which the listener experiences notes he knows on an instrument he knows, but with a completely different sound altogether. Combine that with the nifty tempo variations, that also upset the listener and you get a piece that sounds like no other music I have every heard. And I only need one saxophone to play it.
I also played with drummer Vinsent Planjer. He wrote a piece called "Boeventronie" for baritone saxophone and drums. Vinsent is one of the most creative improvisors I know. He is absolutely open to just about anything.
But the thing I was most nervous about was my own music, for electronics and a bit of saxophone. I used Squarepusher like beats and sampled Donald Trump. I loved making it, thinking about how to build up, what sounds to use... It was an adventure.
To close off I played with Ivo Bol, an electronic musician who doesn't know boundaries. He was the one who introduced me to electronic music as a performer.

And what is next?

Not sure. I will have some meetings with fellow musicians who appeal to me and whom I want to play with. To be continued!

Update: three chemo's, now what?

Dearest friends,

I've gotten some comments from friends that I haven't written on my blog while I promised to keep everyone posted through the blog. The thing is, it's takes up so much energy to round off my thoughts, and to write them in words. In 2015 I had sort of a plan. Now I am empty. Living by the day. Not knowing where I am going. I am working hard, yes. Dealing with the effects of the chemo, mostly the overwhelming nausea. But also fatigue and mood swings. And again this is a period of looking back. Where can I go further, where stood I step back? Now's not the time to take decisions. But I feel this is the time to play like a kid in the moments that I have that are manageable. Listen to some music, trying to read (lack of concentration again!), transcribing some solos, experimenting with electronics. All small scale so far. But I guess I need something to hold on to.

On the practical side:
Last week was my last chemo. As the stem cell nurse explained it to me: these chemo's are to take the weeds out of the garden. On 7 December they will burn down the whole garden with a extra heavy chemo to be as sure as possible that they will get all of the cancer cells. From this chemo my body cannot recover: enter stem cells. I harvested them some weeks ago. They are cancer free, because Hodgkin cancer does not enter that area of the body typically. After that this chemo and stem cell transplant, which will take a week, I will be transported to a hospital room with over pressure because for some weeks I will not have any resistance whatsoever. I can get visitors, but nobody should be ill.

In January this is all over and it's time for rehabilitation.

Will try to keep everyone posted!

Cheers guys!

"Hastings cop holding bone marrow drive in memory of his dad, jazz legend Michael Brecker"

All of a sudden this is so much closer to me than it ever was:

http://www.lohud.com/story/news/local/westchester/greenburgh/2017/09/16/hastings-cop-holding-bone-marrow-drive-memory-his-dad-jazz-legend-michael-brecker/659218001/

The son of Michael Brecker, Sam Brecker (a police officer) will do a bone marrow drive. People can test their bone marrow with a simple swab of the cheek. If there is a match they will be asked to donate.

Michael Brecker is one of the reasons I play saxophone. Because of his music I felt like I knew him. I met him once when I was in puberty at the North Sea Jazz. I was a huge fan. For me Brecker was like Michael Jackson or Madonna to my class mates.

And then he died in 2007 from a form of leukemia. He needed a stem cell transplant but couldn't find a suitable donor.

I will receive a stem cell transplant in November, from my own bone marrow, which will be harvested in October.

Een geweldig benefiet concert in het Muziekgebouw!

trailer: http://youtu.be/4ouW39G02b8

Ties Mellema uitgedaagd door ziekte van Hodgkin

Benefietconcert in Muziekgebouw aan ’t IJ met Akwasi, Remy van Kesteren, Ernst Daniël Smid en vele anderen

21/9/2016 | In de zomer van 2015 werd bij saxofonist Ties Mellema de ziekte van Hodgkin geconstateerd, een zeldzame vorm van lymfeklierkanker. De periode die volgde stond in het teken van chemotherapie. Een zeer zware tijd die hem echter ook inzichten heeft gegeven die zijn leven ingrijpend hebben veranderd. Sinds het begin van dit jaar, nadat een CT-scan uitwees dat alles ‘schoon’ was, werkt Ties aan zijn herstel en comeback. Zondag 30 oktober 2016 organiseert hij Hard Reset, een benefietconcert in Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam. Een scala aan artiesten treedt op, waaronder rapper Akwasi, Remy van Kesteren, Rembrandt Frerichs en Ernst Daniël Smid. “Ik heb musici gevraagd die belangrijk voor me zijn geweest tijdens de ziekteperiode”, vertelt de saxofonist. “Het wordt een avond met perspectief, we kijken vooruit en richten ons op de toekomst. Ik wil muziek presenteren die past bij de nieuwe Ties Mellema.”

Tijdens de chemokuur is Ties door een hel gegaan maar hij is altijd blijven spelen. Zo’n acht uur per week. “Hierdoor voelde ik of ik motoriek verloor en kon zo nodig de dosering van medicijnen worden aangepast. Ik studeerde vooral het saxofoonconcert van Denisov, een moeilijk avantgardistisch stuk dat ik vijf weken na de chemo moest spelen in Amsterdam. Een Nederlandse première. Het werd één van de beste concerten uit m’n carrière. Hoe kon dat onder deze omstandigheden? Ik was verbaasd en heb er lang over nagedacht. Doordat ik vorig jaar tijdens de chemotherapie zo uitgeput was, had ik geen energie om me zorgen te maken over m’n carrière, over deadlines en over randzaken. Ik was relaxed en kon me optimaal focussen op het stuk van Denisov.

Bevrijd

“Veel vrienden hebben me er doorheen geholpen. Zo heeft Remy van Kesteren vaak met me gewandeld en af en toe een pannetje eten gebracht. Hij was er altijd voor me, terwijl hij op dat moment een plaat aan het opnemen was voor Deutsche Grammophon. Remy is een voorbeeld voor me. Hij heeft z’n hart gevolgd en is richting popmuziek gegaan. Ik vind het knap dat hij het durft.” Zelf kwam Ties er vorig jaar achter dat zijn passie vooral ligt bij minimal music, hedendaags klassieke muziek en jazz. Daar krijgt hij energie van. “Voorheen speelde ik ook bijvoorbeeld de tweede klarinetsonate van Brahms. Een mooi stuk en het zal heus nog wel eens langskomen, maar het kost me veel meer moeite, het is niet mijn muziek. Het geeft niet de energie die ik nodig heb. Dat is mijn graadmeter. Ook hoef ik niet meer te bewijzen dat de sax bestaansrecht heeft als klassiek instrument.”

Akwasi

Ties heeft de ziekteperiode nodig gehad om tot die inzichten te komen. “Het klinkt raar, maar eigenlijk heeft de kanker mij de kans gegeven om mezelf en mijn passies terug te vinden, nieuwe wegen in te slaan en andere mensen te leren kennen.” Voorheen liet hij zich veel meer leiden door wat hem overkwam, nu maakt hij bewuste keuzes. “Zo ben ik in gesprek met Akwasi over een mogelijke samenwerking. Zoiets zou vijf jaar geleden niet in mijn hoofd zijn opgekomen. We praten veel en inspireren elkaar. Ik ben gegrepen door zijn geweldige teksten en zou graag iets met hem samendoen.

Onderzoek

De opbrengst van het benefietconcert is bestemd voor Micro-RNA onderzoek van het VU medisch centrum. Ties Mellema: “Dankzij dit onderzoek kunnen Hodgkin-patiënten steeds beter chemotherapie op maat krijgen, waardoor de kans op genezing groter is en er minder schade wordt toegebracht aan het lichaam. Ik heb geluk gehad dat de chemotherapie aansloeg en ik gun dat ook alle andere patiënten. Daarom organiseer ik deze avond.” Josée Zijlstra, internist-hematoloog aan het VUmc, zal kort iets over het onderzoek vertellen.

Toekomst

Het komend seizoen staan er een Philip Glass-project met het Amstel Quartet, een theatertour met Ernst Daniël Smid en The Four Baritones en een tournee met Rembrandt Frerichs op het programma.

Hard Reset - De kracht van muziek  | Benefietconcert met Ties Mellema, Akwasi, Remy van Kesteren & band, The Four Baritones, Amstel Quartet, DJ Kypski, Rembrandt Frerichs, Ernst Daniël Smid en het Sax-ensemble van het Fontys Conservatorium. Regieadvies Jos van Kan.

 

Zo 30 oktober 2016 | 20.15 uur

Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam

Tickets & Info www.muziekgebouw.nl

Mens en Gevoelens, mijn artikel in de editie van februari 2016

Mens en gevoelens januari 2016

Zaterdagochtend. Gisteravond heb ik voor het eerst na mijn chemo weer een concert gegeven. Een belangrijk moment. Wellicht wat overmoedig. Ik ben nog maar 3 weken klaar met de chemo. Toch wilde ik dit concert doen. Om meerdere redenen. Ik ben de laatste jaren goed bevriend geraakt met harpist Remy van Kesteren. Hij maakte een nieuwe CD, ‘Tomorrow Eyes’. Toen ik mijn diagnose kreeg in de zomer van 2015, stond ik op het punt deze CD op te nemen. Ik heb de arts gevraagd of ik de chemo een week kon uitstellen om deze opname en mijn theatervoorstelling te kunnen doen. Dat kon zonder extra risico. Nu, bijna een half jaar later is het eerste wat ik doe de presentatie van deze CD. Voor het eerst stond ik weer op het podium. De cirkel is rond.

Ik was best zenuwachtig en vooral moe. Dat is normaal zo kort na de behandeling. Maar het was ook onwennig en ik was onzeker. Nog steeds eigenlijk. Nog altijd heb ik moeite met me overgeven aan het moment. Een nogal romantische notie over muziek maken. Voor mij was musiceren vooral een ambacht en in zekere zin ook een rationeel proces. Ik chargeer natuurlijk. Maar toch heb ik altijd met bewondering naar mensen als Janine Janssen gekeken. Zij speelt met complete overgave. In een interview heeft ze gezegd dat ze niet wil weten wat ze precies doet, anders zou ze het niet meer kunnen. Ik denk dat ze gelijk heeft. Ik ben het omgekeerde. Ik heb op het conservatorium precies geprobeerd te ontleden wat ik doe, en moest doen om ‘het’ te kunnen. In 2008, toen ik ernstig geblesseerd raakte heb ik een week bij jazzpianist Kenny Werner gestudeerd. Hij heeft me geleerd hoe ik ‘overgave’ kan oefenen. Hoe ik meer in het moment kan spelen, hoe muziek maken iets ontspannends kan zijn. Met de saxofoon in mijn handen probeer ik niet te denken, probeer ik mijn vingers, mijn embouchure, mijn lichaam het werk te laten doen. Muziek maken is te complex om over te laten aan het oppervlakkige, denkende brein. 

Als ik iéts overhoud aan deze klote periode, is het dit: dat ik meer op mijn gevoel durf af te gaan. Sterker nog, dat ik beter weet wat ik voel, in plaats van altijd een stap terug te doen en mijn ratio de situatie van een afstand te laten bekijken. Dat wil ik ook in mijn spel. Misschien dat niemand het hoort, en wellicht zijn het kleine stapjes, maar ik denk dat hier voor mij winst te behalen is, ook in mijn persoonlijke leven.

Vandaag keek ik een documentaire over Susan Sontag. Haar leven was, net als haar werk, vrij abstract. Wat me vooral aanspreekt over haar leven is het feit dat ze met zoveel dingen bezig was. Ze was geëngageerd, eigenzinnig en liet bijna geen onderwerp onberoerd (met als uitzondering de muziek). Het lijkt alsof ze een aantal levens in ééntje heeft geleefd. Ik ben bijna 40 en heb voornamelijk één ding gedaan: saxofoonspelen. Het afgelopen half jaar heb ik veel nagedacht over wat er nog meer voor mij klaar ligt. Ik heb geflirt met compositie. Zelfs een compositieles genomen bij Martijn Padding. Ik heb wat schetsen gemaakt. Maar ik werd al heel snel weer enthousiast over mijn instrument. Als ik een half uur heb, ga ik liever spelen. Dat gaat vanzelf, het is geen bewuste keuze. In mijn hoofd wil ik erg graag componeren, maar in de praktijk trek ik er niet naartoe. Dat accepteer ik maar. Bovendien heb ik het schrijven van woorden herontdekt. Schrijven voor ‘Mens en Gevoelens’ bijvoorbeeld. Dat is wel iets waar ik wél geïnspireerd door raak. Iets waarvoor ik het saxofoon spelen heel even kan uitstellen.

De veelzijdigheid van Susan Sontag kan en hoef ik niet bereiken maar vind ik wel fascinerend. Ik kan wel proberen meer de dingen te gaan doen waar ik écht warm voor loop. Zo ben ik jazz gaan spelen tijdens mijn chemo therapie. Ik moest blijven spelen van de fysiotherapeut om mijn fijne motoriek in de gaten te houden in verband met bepaalde medicatie die schade aan de zenuwen kan veroorzaken. Daarom moest ik muziek spelen waardoor ik graag mijn saxofoon wilde pakken, zelfs als ik wat misselijk was. Dat waren het Denisov concert, en solo’s van John Coltrane, Buddy deFranco, Lennie Tristano en Cannonball Adderley. Ik heb jazz altijd als een andere taal gezien. Een taal waar ik ook een hele studie aan kon wijden. Daarom heb ik me er altijd verre van gehouden om pure jazz voor publiek te spelen. Daar komt wellicht nu verandering in. Met jazz pianist Rembrandt Frerichs heb ik het plan opgepakt om beroemde jazzsolo’s te gaan naspelen. Zoals je eigenlijk ook met klassieke muziek doet. Je kan in Amsterdam elk weekend wel naar een aantal uitvoeringen van de muziek van Bach, maar de muziek van Coltrane wordt nooit uitgevoerd. Het lijkt me te gek om daar verandering in te gaan brengen.

Ik zit nu aan de eettafel met een Dexter Gordon afspeellijst en een lekker biertje dit stuk te schrijven. Dat is omdat ik nu tijd heb, maar ook rust in mijn hoofd. Ik hoop op zijn minst een gedeelte van die rust te kunnen vasthouden de komende tijd. De laatste paar jaar heb ik nogal getwijfeld aan mijn carrière. Ik was moe en onzeker. Ik heb veel leuke dingen gedaan, maar er was altijd die twijfel en moeheid op de achtergrond. De moeheid bleek grotendeels door de kanker te komen. Ik weet niet hoe mijn hersteltijd gaat verlopen, maar ik hoop dat de moeheid op den duur verdwijnt. Zo niet, dan ga ik proberen op mijn gevoel af te gaan en andere wegen te gaan bewandelen.

In ieder geval zal ik de komende tijd mijn dagelijkse ritme in de gaten moeten houden en de consequenties van een drukke dag moeten aanvaarden. Het wordt schipperen. Als ik de ene dag net iets teveel activiteiten onderneem, ben ik de volgende dag extra snel moe. Dat is lastig voor mij, maar ook voor mijn omgeving, die wellicht dachten dat ik ‘genezen’ ben en dus weer gezond. Helaas is dat nog niet zo. Hoe lang dit alles gaat duren is niet te zeggen. De ene patient staat na drie maanden alweer op de werkvloer, de andere voelt zich zich na 12 maanden nog steeds niet 100%.

Ik moet mezelf opnieuw uitvinden, een hard reset uitvoeren. Ik kan me voorstellen dat mijn leven er over een jaar nauwelijks anders uitziet. Maar ik wil mezelf de gelegenheid geven wel dingen te veranderen, als ik daar zin in heb. Ik heb al nagedacht over andere dingen die ik eventueel zou willen doen. Ik ga zelfs een beroepskeuzetest doen.

Maar laat ik wel wezen, de kans dat ik volgend jaar nog steeds speel, met hart en ziel is het allergrootst!

Op 30 januari speel ik mijn eerste soloconcert weer. Ik kon het niet laten. Het is de Nederlandse premiere van het saxofoonconcert van Edison Denisov. Dit vooruitzicht geeft me energie en inspiratie. Het is een concert van 40 minuten. Lang dus, erg lang. Maar ik kon het niet laten. Ik heb mijn hele conservatoriumtijd opgezien tegen de Sonate van Denisov, een ijzeren repertoire stuk. Ik vond mezelf er nooit klaar voor. Nu doe ik het andersom. Ik speel het concert van Denisov, terwijl ik net uit een intensieve chemotherapie kom. Elke dag studeer ik dit werk. Tijdens mijn behandeling was het mijn project, het stuk dat ik speelde als ik me niet te beroerd voelde.

Ik weet niet zeker wat de komende tijd me gaat brengen. In ieder geval veel spierpijn. De prednison heeft mijn spieren doen verschrompelen het afgelopen half jaar. Fysiotherapie is één van mijn belangrijkste activiteiten. Eerst moet mijn lichaam weer terugkomen, dat is het belangrijkst. Daarna zie ik het wel.

Wordt vervolgd…

Toelichting bij foto’s

Fotografie laat me mijn omgeving op een visuele manier ontdekken. De schoonheid van het licht op de trap van eigen appartement bijvoorbeeld.

Ik ben bezig met een serie ramen in de stad.Vooral ramen in de Baarsjes. Door de vertekening van de ramen, viezigheid en het licht krijg je vaak hele interessante en mooie beelden van voorwerpen die mensen achter de ramen zetten, gordijnen, poppetjes, bloemen, etcetera. Die voorwerpen zijn uitgekozen omdat ze juist die dingen aan de buitenwereld willen laten zien. Soms al heel lang geleden, waardoor ze nu verweerd en verlept zijn. Prachtig vind ik dat.

Done. Now I go on.

I just finished the two performances of the Denisov Concert for alto saxophone and orchestra, the Dutch premier. I felt satisfied about them. I played well and felt good on stage. Also some colleagues commented that they liked my playing. Which is the best test case. A concert is always a bit more exciting with a colleague in the hall.

Right now I am still full of adrenaline. Probably I will crash tonight or tomorrow. But it was certainly worth it. The piece and the people I worked with gave me so much energy. 

Arjan Tien, the conductor, became a good friend of mine while working together. The orchestra was fantastic. They tried so hard to do the Denisov and succeeded! Not only musically (bravo!!) but also production-whise: raise the extra money for the percussion and the rent of the scores. And to programme something  avant-garde-ish like this takes a lot of courage. 

It all came together perfectly!

(Sometimes the best moments for

pictures are right in front of my house)

It was probably a show of a bit too much hubris to undertake this project. But I felt I had to do it. I practiced this piece during my chemo therapy and I wanted to close something off, or rather, start a new period. Not that I am better yet. I still lack muscle power and the fatigue can be quite overwhelming. But not this weekend! I played, and played well, even if I don't count that I had a chemo some weeks ago I can say this. 

Now reset and rest, train, and try to get back in my daily rhythm. Because one the reasons I could do this was that I hardly do anything else yet. But I could never work a week of 50 hours like seven months ago. And maybe I shouldn't anymore. 

Well, that's something I do not want to worry about yet. I want to enjoy this victory. Because although I did not experience the chemo as a fight against cancer, finishing this project successfully feels like a victory. 

Men en Gevoelens, december 2015

Dit artikel schreef ik voor de 'Mens en Gevoelens' en verscheen in december 2015. 'Mens en Gevoelens is het tijdschrift van het Betty Asfalt Complex, Paul Haenen en Dammie van Geest.

Iedereen heeft wel momenten in zijn leven die de hele boel op zijn kop zetten. Ik heb er twee gehad. In 2008 werd mijn rechterhand voor de helft verlamd na een ongeluk in de keuken. De artsen zeiden dat ik nooit meer zou kunnen spelen. Toch is me dat gelukt, met wat aanpassingen aan mijn saxofoon en in mijn techniek. Ik heb destijds een half jaar niet kunnen spelen en nog een jaar in onzekerheid gezeten of ik professioneel zou kunnen blijven spelen.

Ik weet nog dat toen ik op de grond lag, ik me realiseerde dat er iets grondig mis was met mijn hand. Ik dacht toen al na over een andere carrière. Ondanks het feit dat het een tijd was die ik niet had willen meemaken, heb ik me in deze tijd gerealiseerd dat ik saxofonist ben, dat het onderdeel is van mijn persoonlijkheid. En tegelijkertijd wist ik na deze tijd ook dat ik zonder saxofoon kon, dat ik er niet van afhankelijk ben. Dat ik Ties Mellema ben, met of zonder saxofoon.

Eerlijk is eerlijk, na een paar jaar werd deze wijsheid weer wat naar de achtergrond geduwd. De hectiek van het dagelijkse zzp-leven. Ik ging weer door, projecten bedenken en uitvoeren. Twee kinderen gekregen. Mijn leven ging weer verder, alsof er weinig was gebeurd.

Tot ik in juli op vakantie naar Mexico ging. Ik had al een paar maanden wat vage klachten van pijntjes op de borst. Daar ben ik mee naar de huisarts gegaan. Die sloot iets met hart uit en verder weten we het aan spieren. Ik had op dat moment een nogal heftige blessure aan mijn schouder.

In Mexico kreeg ik ineens veel meer pijn aan de borst, tot aan bijna ondraaglijk. Ik was bang dat ik misschien toch een hartaanval had. Ik ben toen naar een internist aldaar geweest. Die diagnosticeerde mijn pijn met reflux. De arts de week erna ook (want de pijn werd erger). Nu is het zo dat Mexico een van de dikste landen ter wereld is. Waarschijnlijk is de diagnose reflux daar een stuk gebruikelijker dan hier. De internist liet ook nog een echo maken omdat ze zag dat mijn linkerborstspier een stuk groter dan mijn rechter was. Ik weet dat aan het feit dat ik saxofoon speel vanaf mijn achtste jaar. Mijn lichaam is ongelijk daardoor. Toch liet ik de echo maken, ik weet eigenlijk niet precies waarom. Daar kwamen een paar flinke zwellingen in de linkerborstspier uit waarvan ze niet konden zeggen wat die waren. Ik moest het in Nederland laten uitzoeken. Ondertussen kon ik mijn vakantie wel afmaken. Er was geen haast.

Eenmaal terug in Nederland ben ik na landing gelijk naar de huisarts gegaan en die stuurde me met spoed door naar het ziekenhuis. Na een maand met allemaal testen en onzekerheid bleek dat ik Hodgkin had. Een paar weken lang wist ik niet wat ik had. Het had een kanker kunnen zijn die behoorlijk wat kwaadaardiger was, zoals spier- of thymuskanker: Alles is relatief!

De ziekte van Hodgkin is van alle ongeveer honderd kankers de best te genezen van allemaal. Wat een ‘meevaller’! Althans, zo kwam het bericht over. De week ervoor kreeg ik al te horen dat ik lymfklierkanker had, ook al een relatief goed bericht. Want lymfklierkanker is over het algemeen redelijk tot zeer goed te genezen.

Uiteindelijk bleek dat ik dan toch een stadium 4 Hodgkin patient was (het hoogste stadium), mijn kansen op genezing zijn wel behoorlijk hoog: 90%!

Met een zware chemokuur, dat wel…

Die chemokuur maak ik nu door. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de achtste week. Ik heb er bijna drie kuren op zitten. Ik ben op de helft.

Ondertussen heb ik tijd. Op goede dagen probeer ik de chemo als een sabbatical te zien. Op slechte dagen bingewatch ik series, ben ik misselijk en heb ik een vieze smaak in mijn mond.

Het ligt in mijn aard om hier wat uit te halen. Ondanks het feit dat ik me realiseer dat deze kanker mij is overkomen zonder reden, moet ik hier wat mee. Ik weet nog niet goed wat.

Loslaten is er in ieder geval eentje van. Dit is me overkomen. De tijd die ik bezig ben met de chemo moet ik uitzitten. Het is geen gevecht, ik lever geen strijd. Ik weet dat dit veelgebruikte metaforen zijn om het ziekte- en chemoverloop van kanker te beschrijven, maar ik voel het niet zo.

Ik moet nu ook niet gaan nadenken over mijn leven, over wat ik wil, wat ik ga doen. Ik dacht in het jaar voor de diagnose dat ik in een midlife crisis zat of dat ik wellicht een burn-out had. Hoe het ook zei, ik was moe, hondsmoe, eigenlijk al een paar jaar, maar in ieder geval het laatste jaar. Dat is nu voor een groot gedeelte verklaard: kanker. En de chemo helpt mijn brein nu niet met het oplossen van deze vraagstukken, als ze überhaupt nog bestaan als ik beter ben.

Uitzitten, beter worden, herstellen, dan zien we wel verder.

Maar hoe kom ik nu mijn dagen door? Het belangrijkste zijn de dingen die ik moet doen om te overleven: eten, slapen, bewegen. Dan familieleven, saxofoonspelen, vrienden en creëren.

Fotografie herontdekte ik in 2011 en ik ben er sindsdien door bezeten. Fotografie heeft me laten ontdekken wat het is om iets te maken vanuit het niets. Ik heb altijd gevochten tegen de notie dat klassieke muziek gaat om reproduceren, dat het toch eigenlijk heel creatief is: programma’s maken, arrangeren, interpreteren, fraseren, tempi kiezen, zelfs af en toe wat improvisatie. Maar dat is toch wat anders dan met niets beginnen, een foto afdrukken en die ophangen. Dat geeft een kick.

Bovendien gebruikte ik van alle zintuigen eigenlijk alleen mijn oren intensief: mijn ogen waren tot 2011 vooral om bladmuziek te lezen en vrouwen te kijken.

Tijdens mijn chemo ben ik veel aan het wandelen, altijd met camera, en maak foto’s van alles dat me interesseert, dat mijn aandacht trekt. Als ik muziek maak moet ik toch altijd wel op de één of andere manier rekening houden met hoeveel en welk publiek eventueel naar mijn voorstelling zou komen. Dat hoef ik met fotografie niet. Ik maak deze foto’s voor mezelf. Alhoewel dat wel moeilijker vol te houden wordt. Op een gegeven wil ik mijn werk ook laten zien.

Ik fotografeer de afgelopen jaren vooral voor, tijdens en na concerten. Tours met het Amstel Quartet zijn inspirerend, we komen op zo veel verschillende plekken, Amerika, Canada, de Antillen, noem maar op.

Daar is nu Amsterdam zelf een stuk uitgebreider bijgekomen. Een extra dimensie, het verkennen van plekken waar ik al veel ben geweest. Het vinden van een nieuw perspectief. Dat geeft me veel.

En ondertussen ben ik ook bezig met compositielessen. Ik heb de smaak te pakken. Ik wil creëren.

Now what?

I have watched all of Netflix. Well, at least all the shows that interested me. But with ups and downs I have been wanting to find some substance in my life. Netflix doesn't give that. 

Some days ago I discovered this musician, Omer Avital. I have been fascinated by his albums these past days. After months of watching Netflix, my unconscious quest for substance finally found some ground again.

http://omeravital.com/

My relationship to (saxophone) music is somewhat deformed. I studied classical music on saxophone. Once every so many years I wondered why I did not study jazz. Erik-Jan, my colleague and friend, told me if he studied jazz he couldn't have done what he did so far. It's the same with me. I have a set of skills that one hardly finds in jazz music. Although I love jazz, it's what listen to a lot.

I am glad I did what I did in the end. I love what I got to do, I met great musicians and people, and made great friends. And it's not about boxes, about categorizing.

When I started chemo I didn't want to play. I decided to do what I did in 2008 and only start playing when and if the sax would call me again. But my fysiotherapist told me to play to train and maintain my muscles. So I had to play. I did technique only for about six weeks. Like a sort of meditation. Then I started studying Ibert Concertino again. To play some actual music and find some substance in playing. But after some weeks this wasn't enough. Than came jazz pianist Rembrandt Frerichs who asked me to play transcribed jazz solos with him. He wanted to explore jazz music as classical music. Now we have a program ready and some halls interested. And why did I go along with this? There are so many examples of classical saxophonists playing jazz and failing miserably. I need inspiration and energy, and doing this gave me a lot. Maybe the experiment will fail, and that's ok as well.

And of course I have some projects to look out for that give me more stability. The Denisow concerto with Arjen Tien and a project with the USCantorij, a chorus, with works by Kagel, Manneke and van Merwijk. These will be my pillars while coming back. Great notes that are on paper and that I can study in a way that I am used to. Discovering all the colours that these pieces have to offer.

But to what am I coming back the coming months? I don't know. This makes me anxious sometimes. Especially now, rounding off a period of physical and mental breakdown. One of my best friends Niels Bijl told me that this cancer is a part of my life now. I cannot escape it. I will not go back to 'normal', whatever that may be. I have to reinvent my life. Will I have the same focus and determination? I found out that I love being at home with the kids. I love to have free time and free-styling. But as I write this it makes me anxious. As a true Calvinist I do not want waste time. I want to have purpose. And then I realize that although I always had purpose I wasted a lot of time already, procrastinating, doubting myself, ....

One of the worst things, mentally, about chemo therapy is the fact that my life emptied itself. All of a sudden it was only me and my body. Not being able to concentrate, run, tie my shoelaces without losing my breath. My life is an almost empty bottle at this moment. I can fill it with whatever I want, or with whatever crosses my path. In the end my life might be more or less the same, or not....

I have some months to go before I recover to my potential 100%. These are some of the things I am struggling with at this moment. My advice to you: f you recognize some of these things, do not wait until you get sick to deal with them.

Nothing

When I started my blog I had a vision about what to share with you. I didn't want to share the technical details of the cancer and chemo, and I didn't want to make you dwell on my feelings and emotions. I wanted to offer you something that you could use, I wanted to extract something from this period that is universal.

I haven't written a blog like that in some weeks now. The chemo is getting heavier and heavier. The cancer is probably gone, but the medicines do their thing and my body doesn't like it. It's all I have at the moment. I get up and I wonder how I am going to spend the day. There are less and less specs of light in the day. Sounds dramatic, doesn't it? I know I am most likely getting better, and still I am complaining. I have reached the threshold. It's enough. I can take a step back and look at myself and see that in February I will a little bit better and most likely I will feel (almost) fully operational this summer. But again, my body is not liking these times. It's hard to get around this.

I wanted to make things, and I did, but less than I wanted to. I wanted to compose, and I did. A lot of sketches, but not a real piece. It's ok. The most important thing is getting better. It's small things, like this blog in which I express my creativity, no matter how small. Yesterday I had a great morning with my friend Rembrandt Frerichs, discussing and making a program about jazz music and Coltrane solos I will  play. Small things. I have to just let things come.

I am unsure about my future. But it's influenced by the state of my body and my brains. I cannot rely on them. I am preparing to start thinking about things. That's all I can do, but I cannot take actual decisions right now.

Deze moslim werden de ogen geopend nadat hij zijn artsen over hemhoorde praten

Hij had de ziekte van Hodgkin. Net als ik.

Hij hield er iets aan over, iets moois. 

http://www.volkskrant.nl/opinie/dankzij-die-artsen-ben-ik-geen-extremist-meer~a4189736/

Reinventing the way I listen to music with Hank Jones and Charlie Haden

When I started making music it changed my life. It was not only the music itself, but also the social aspect, finding friends who like the same thing. People who like to memorize Michael Brecker solos, who love to study ugly overtones every day and are always on he look out for new music to listen. The way we listened and studied music changed the way I think.

In 2008 this all changed. I as injured in an accident. My ulnar nerve was severed and my right hand was paralyzed for about half. The doctors predicted I could never play again.

They were wrong.

I didn't play for about half a year and started to practice again. My first project was a cd with pieces that I could play with one hand. I released a cd called 'On the Other Hand' after. My idea was that the cd was my final project as a musician or the start of a new period.

It turned out to be the last.

And then I got cancer. Again another season of recovery. Another period of contemplation. 

In the last four years I have largely stopped listening to music. Photography took over. I listened to music intensely for 35 years before that. Discovering so much creativity, sounds, new stuff, ranging from old music to gospel, from baroque to Andrew Lloyd Webber, from Debussy to Xenakis, from Charlie Parker to Evan Parker... And then it stopped. I discovered photography, and kept playing.

Now I have cancer and I am undergoing chemo therapy. And I am rediscovering music. Being a pro musician changed the way I experience music. One of the reasons I listen to music to get something from it. To be inspired for my craft in some way.

Now I am getting back to listening to music. Not being able to play and being in survival mode in my daily life has changed the way I listen to music. 

Charlie Haden & Hank Jones on @AppleMusic

https://itun.es/nl/vbBvD

I found this album through my Apple Music subscription. Gospel-like folk tunes played by Hank Jones (recorded three months before he died) and one of my idols, Charlie Haden.

I have listened to it several times already the last week. I played it for my friends and the album accompanies me on my daily walks. It's a simple album. There's hardly one dissonance on it. The bass parts are basic and the piano doesn't play alterations.

But this album will not give something to work with in my own practice. Yes, maybe abstract inspiration, but no concrete ideas, big or small. I just enjoy this album. No strings attached. I can listen to it and not think about how I can incorporate this somehow in my own playing. I don't listen to this album, listening for things I like or don't like.

Being a musician changed the way I experience music. And that's fine. But I guess that's what people mean when they decide that do not want to be a pro musician and keep enjoying music like a true amateur. Apparently it took me 20 years to discover this. I am not sure if I can go back to this experience of music. But this album is a great start again. 

Mensen zijn gaaf

In de Correspondent verscheen een tijdje geleden dit artikel:

https://decorrespondent.nl/3430/Zet-je-schrap-voor-het-gevaarlijkste-idee-ooit-de-meeste-mensen-deugen/450648855580-14ca88ee

Over Peter Aleksejevitsj Kropotkin:

(foto: de Correspondent)

De strekking is dat Kropotkin geloofde dat alle mensen goed zijn. In een tijd dat Darwin met zijn evolutietheorie kwam was dat een idee dat lijnrecht in ging tegen de tijdsgeest. En ook nu gaan links en rechts er van uit dat de mens in wezen niet te vertrouwen is. Nou ja, lees het artikel en zijn boeken als je er meer over wilt lezen.

Toen ik kanker kreeg en met mijn chemo begon kreeg ik zoveel berichtjes, bloemen, kaartjes, aanbiedingen om te koken, etc. Het was ongelooflijk. Iedereen was zo geëmotioneerd door het nieuws. Meer nog dan ikzelf leek het soms wel. Mensen die ik soms maar zijdelings kende kwamen langs en waren zichtbaar aangedaan. Ik heb een hele andere kant van mijn kennissen- en vriendenkring leren kennen door mijn kanker. Iedereen is zo begaan met me.

Aan de ene kant is het wel gek dat ik hiervoor kanker moet krijgen, aan de andere kant is het ook wel voorstelbaar. Het leven gaat voor veel mensen (inclusief mezelf) als een sneltrein aan me voorbij. Door de kanker en vooral de chemo moet ik pas op de plaats maken. Een seizoen lang. Als je hoort dat iemand in je buurt, op deze leeftijd!, kanker heeft, stop je even met alles wat je doet. Het behoort kennelijk tot de mogelijkheden dat je lekker bezig bent, je leven aan de gang is, en dat dan dit gebeurt. Het is vooral lullig voor mij, maar het doet je even beseffen dat alles kwetsbaar is.

Maar dat is het niet alleen. De mensen om me heen zijn écht met me begaan, en zijn zich veelal rotgeschrokken. Er is meer aan de hand. Iets onverklaarbaars, échte empathie. Opeens valt er een hoop onzin om me heen weg. Soms heb ik het gevoel dat menselijke relaties draaien om, of in ieder geval gedeeltelijk zijn gebaseerd op, geven en nemen, maar dat is nu weg. Ik kan niets tot weinig geven op dit moment. En toch geven mensen mij heel veel. Ze willen wandelingen met me maken, sturen me bloemen, kaartjes, CD's, bellen me. Zonder iets terug te verwachten.

Als er nou iets is wat ik over wil houden aan deze tijd, dan is het in ieder geval dit.

My body

Things are happening to my body. You know, the chemo is like poison, blah blah, kills the bad cancer cells, but also lots of good ones. That's why my hairs falls out for example.

Tonight I woke up and realized that I lost part of the feeling in my left pinky. It's a side effect of the vincristina, the medicine I get in the second week, which I had twice now. The medicine can give nerve damage, not always, but in my case it apparently does. Usually you first lose some feeling in the outer parts of the nerves, finger tips and toes. It could also give some damage to my fine motorics. Usually it is reversible, from what I understand. But doesn't have to be. I already had some weird feeling in both of my wrists, which started with one wrist last week, which I thought was because of the infusion.

It's al very vague still. A non musician might not even have noticed yet. But I am very focussed on it. I want to get as much of this medicine in as we can, but at the same time I do not want to run the risk of damage to my fine motorics, especially in my hands...

I  am not sure what the consequences for my sax playing will be. Probably not so much, but we'll have to see. 

In the mean time I am playing the sax every day. Technique mostly. Scales, patterns for jazz, etudes to give the specific fine motorics I need the play the sax exercise and to know if something is going on with the nerves. 

I spoke to a patient of my doctor who had the same treatment and is finished now for half a year. He feels good again. Actually, he has been feeling good for some months again. This summer the neuropathy did not bother him anymore. Half a year and it was gone in his case. But... The chemo is different for everyone. The nurses cannot and will not give any predictions about how the chemo will affect someone. 

I got quite panicky tonight, feeling my pinky. It's all out of my control. When I have the flue I stay in bed. But I cannot do anything in this case. All I can do is create the best environment to minimize damage, in general. 

My body is still mine. But things are happening. And most of these things, if not (almost?) all are reversible. No reason for panic.

Let's see what the doctor says. She's dealt with this before. She should know.

Next week I have a pet/ct scan to see how the therapy is affecting the cancer. I can already feel the glands shrinking when I feel in my neck and chest. I think it's working. 

Substance and tranquility vs or and entertainment?

I gave myself off for some weeks, off from everything. I gave myself permission to do or not do everything I want. Well, of course I am there for my family when I can, but other than that I did whatever I wanted. I did not play the sax for two weeks. Until my onco-physiotherapist said I should practice my  fine motorics to handle the neuropathy that might be a side-effect of on of the chemo medicins. I am doing etudes, scales every day now, well I try to... It feels like meditation. But it's hard to not always feel I need input, entertainment, music, series, radio, books. To sometimes let go...

This is one of the nurses putting a needle for an infusion in my arm. They don't always hit it the first time. Like last week when my veins were protesting...

Last week I noticed I needed something more. Substance and tranquility. I started meditating again yesterday. With the help of some mp3's. My onco-psychologist gave me some apps and audio to help me.

It feels good to have the time to let these needs seep in. To not always feel obliged to do something that's 'good' for me. After watching all of 'Breaking Bad' in three weeks, starting 'Fargo', a few seasons of ''Modern Family' I started watching documentaries, more public broadcasting, it came by itself. But now I need more. I started this blog, to create something. To publish some photos. I am starting small. Let's see what will follow.

I am thinking about composing, have a new ensemble in mind and I'm doing photography.

Even before I got cancer I felt the need to create something more than before. This might be my chance to start something, with music. I started with photography some years ago and I am expanding. At the conservatory I feel I missed this. To not have created something, to not having learned the tools to make something myself. Even at high school. School in Holland is practical, you're preparing for something that is set-up. Even at the conservatory, although it's more free there. But still, to create something from nothing is magical. Like this blog. Or the picture below. I remember when I took it, right before a concert. I didn't realize it would be something, but it turned out to be this. I love it.

Edit:

Thanks Wouter de moor for posting this quote on FB in reaction to this post:

They blew up my face!

I got an allergic reaction to one of the medicines. One of my best friends apped me that Isis called. Isis? I asked. To claim the explosion of my face....!

The second cycle is heavier than the first one. My body and mind are saying no. The allergy to one of the medicines, but also my veins are closing for the infuse it seems. The nurses couldn't find good veins in my left arm. I want the left arm, because the right one is the one that has nerve damage from my accident in 2008. In the end they had to do the right arm, in the hand itself, which I didn't want either. Because of playing the sax. But it seemed there was no other choice. 

The nausea was quite overwhelming this time as well. But at least I know better what to expect after the first cycle. 

Today is a better day. Slight naesea. But I feel like eating and some tranquility. The despair in the first cycle was tough. To be honest. 

I woke up Monday night at 2:00 with his face. Can you imagine? Red eyes and 39,5 fever, even with the prednisone. The worst of this cycle is over at least. 

12 hours later my face was back to normal with no fever. The next bag of medicin was ready to go in.

I am trying to train my saxophone technique every day to train the fine motorics, as adviced by the onco-physiotherapist (yes, this is a profession!). On hand it feels very good, practicing only technique, like a meditation, but on the other hand, I am not sure how my technique is now. It doesn't seem to be as fluent as before he chemo. Not sure why, fatigue, neuropathy (possible nerve damage because of one of the medicines), other things. I want to just focus on doing it. The medicines will have to go in anyway....

That's something new for me: I have to take these medicines because otherwise I will die... Sounds dramatic, but my onco-psychologist (also a profession!) pointed this out to me today.

Again, I will get better, and stronger than before. With some scars, physical and emotional, but hey, I will be able to play the blues better!

It's not a fight

I have been getting chemo therapy for five weeks now. And I'll tell you: it's not a fight. It's not something I can beat. It's something that happened to me. For no apparent reason. I live quite healthy. And moreover, this type of cancer is not caused by anything I could have prevented. 

Other than that I am trying to find several things in my life:

Routine (getting up, breakfast, etc)

Sports (to keep my muscles in shape)

Play sax (to monitor my nerves that might be damaged due to one of the medicines)

Pass time (series, movies, books)

Tranquility (meditation, mindfulness)

Substance (photography, documentaries, composing)

But the priority goes to things that I need to survive. 

I am sitting this one out. Getting through my days. Making walks, watching series. Maybe starting some composing. Making photos. Sleeping, trying to get over my nausea. Rides and walks to the hospital. And trying to remain as healthy as I can. The medicines are starting to take effect. My muscles are getting less, concentration, tiredness. At the end it will be the worst. And again, there's nothing I can do. There are cancer patients who gave up and came back, there are the ones that were really fighting and didn't make it.... It's all luck. It's shitty. It's teaching me to let go more. That's what I'm hoping to get out of this. 

When I feel well I love my time with no deadlines with my partner and the kids. That's my greatest enjoyment.

Here's a photograph I made yesterday. A still life: